: Mekânın ontolojik varoluşunu, dolu-boş diyalektiği üzerinden yeniden okuyan fenomenolojik bir yaklaşım. Işık, doku ve materyalin arasındaki diyaloğu, kent ölçeğinde senkronize eden; işlevi görsel bir artikülasyonla birleştiren çalışılmış süreçler. Mimariyi salt bir barınma eylemi değil, zaman ve mekanın arasında duran bir tarife dönüştüren, bağımsız bir stüdyo kurgusu.